มนุษย์ไร้เสียง

เสียงนั้น สำคัญไฉน ใครๆก็รู้ แล้วถ้าเป็นคุณที่ไร้เสียงหล่ะ จะรู้สึกอย่างไร

วันนี้เป็นอีกวันนึงที่ตัวผมนั้น ได้สัมผัสกับการเป็นมนุษย์ไร้เสียงที่แท้จริง(น่าดีใจมั้ยเนี่ย)

เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อวานผมตื่นนอนแต่เช้าถึงเช้ามากประมาน 6 โมงตรง(สำหรับตัวผมถือว่าเช้ามาก ปกติตื่นประมาณเก้าโมงเช้า) ก็เพื่อที่จะไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆที่น่ารักชาว MGT 12 ที่นัดกันไว้ที่เอแบคบางนา ซึ่งในตอนเช้านั้นเสียงของผมนั้นก็ยังถือว่ายังเป็นปกติดี แต่เนื่องด้วยเกิดปรากฏการณ์เช่นใดกับผมไม่ทราบ เสียงผมได้แหบหายไปทีละนิดๆ จากเสียงที่หล่อเข้ม กลายเป็นเสียงที่หล่อเข้มน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งอาจจะเป็นเพราะจากการที่เหน็ดเหนื่อยจากการถ่ายรูปทั้งวัน รวมไปถึงการไปงานมีทติ้งต่อกับน้องๆMGT ของเราอีกเลยอาการยิ่งทรุดหนักลง จนในวันนี้สภาพเสียงของผมได้กลายเป็นอัมพาต และผมก็ได้กลายเป็นมนุษย์ไร้เสียง ซึ่งที่ผมเขียนบทความนี้ขึ้นมาก็เพื่อให้ทุกคนพึงระลึกอยู่เสมอว่า การที่เราได้เกิดมามีทุกสิ่งทุกอย่างที่ร่างกายเราพร้อมเพรียงกันนั้นก็โชคดี แต่ก็ขอให้รักษามันไว้ให้ดี อย่าให้มันต้องมีสภาพที่เสื่อมอย่างนี้ เพราะมันจะทำให้คุณอึดอัดเวลาที่จะติดต่อสื่อสารกับบุคคลอื่น ซึ่งการสื่อสารนั้นก็จะไม่มีความแม่นยำและเกิดข้อผิดพลาดไปในที่สุด แต่ถึงกระนั้นก็เหอะ การไร้เสียงที่พูดไม่ได้ ก็ยังดีกว่าการไร้เสียง ไร้ความคิดเห็นที่แสดงออกทางสังคม ซึ่งนั่นจะเป็นผลเสียกับตัวคุณเองมากว่าสิ่งไหนๆครับ

จากบทความนี้ คงมีหลายคนสงสัยไม่น้อยว่า ผมต้องการอะไรจากการเขียนบทความนี้ เพราะว่าบทความนี้ดูไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ เหมือนเอาชีวิตตัวเองมาเล่า ตลกก็ไม่ตลก จะเอามาโชว์ทำไม มีอะไรดี ใช่มั้ยครับ

แต่ ผมมีจุดประสงค์ในการเขียนครั้งนี้แน่นอน ซึ่งขอให้ทุกคนลองอ่านแล้วจับใจความให้ดีก็จะรู้ถึงวัตถุประสงค์ของผมที่ชัดเจน แต่ผมจะไม่เฉลยบอกกันในบทความนี้แน่นอน ขอให้ติดตามอ่านตามชมกันในบทความต่อๆไปเรื่อยๆนะครับ ขอย้ำบทความนี้ไม่ได้ไร้สาระเหมือนที่ทุกคนกำลังคิดอยู่ในตอนนี้นะครับ มันมีอะไรมากกว่านั้นครับ สวัสดี